Vervoer in het oude Rome

Het eerste en meest eenvoudige voertuig dat in Rome werd gevonden, was het plaustrum. Het was niet veel meer dan een plat bord gedragen door vier wielen. De wielen waren op een stijve manier aan de as bevestigd en de as zelf was ook strak aan de kar gefabriceerd. Dit maakte het besturen van de wagen een omslachtige aangelegenheid en betekende een zeer laag rendement. Deze problemen en het feit dat er geen soepele wagen was uitgevonden om de dieren vooraan vast te binden – alleen de Kelten hadden een uitgebalanceerd harnas uitgevonden om met de gemaakte vracht over land te trekken, kostbaar en tijdrovend.

De meest indrukwekkende vaardigheid in Romeins vervoer was de zogenaamde cursus publicus (zoiets als ‘openbare renbaan’). Deze postdienst werd opgericht doorway staatskoeriers die informatie en diplomatieke instructies naar de verre uithoeken van het rijk brachten. Dit ontwikkelde zich relatief snel tot de organisatie van postdivisies die de verschillende provincies achieved elkaar verbond. Dit waren niet echt openbare postdiensten, ze waren bedoeld voor mensen in dienst van de keizer en voor de rijken en machtigen.

De cursus publicus was strikt gereglementeerd wat betreft de grootte en capaciteit van zijn voertuigen. Ook was precies vastgelegd wie ermee mocht rijden, achieved welk doel en wie verantwoordelijk was voor het onderhoud. Vanwege de hoge kosten van aanleg en onderhoud van wegen werd het transportation volgens strakke regels gemanaged en werd er veel zorg besteed aan een relatief laag greatest gewicht voor de verschillende vervoerswijzen.

Toen het Romeinse rijk zijn vitaliteit verloor, werd de cursus publicus het slachtoffer van vriendjespolitiek en misbruik. Fulfilled de ondergang van de Romeinse centrale macht verdwenen de uitstekende eigenschappen van het systeem. Alleen in de moderne tijd zou de cursus publicus worden geëvenaard.

Around het algemeen werd het transportation uitgevoerd door oude gebruiken. Zeilboten kregen een gladde huid, in plaats van klinken, en een volledig ontwikkelde kiel met voor- en achtersteven. De oude Grieken gebruikten een vierkant of langwerpig zeil om de wind op te vangen en bij tegenwind gebruikten ze een of twee rijen roeiers om vooruit te komen. De Grieken waren de eersten die, voor zover we weten, een speciaal soort oorlogsschip bouwden met een ram aan het front. Ook hadden ze vrachtschepen zonder roeiers en die waren natuurlijk totaal afhankelijk van de wind. Deze ontwikkelingen werden voltooid in de tijd van het klassieke Griekenland. De Romeinen namen beide vormen more than zonder enige verandering aan te brengen.

De Romeinen besteedden veel meer aandacht aan hun wegen dan aan transport about zee. Ze werkten een opmerkelijk netwerk uit fulfilled zorgvuldig geplande wegen, zowel wat betreft de ligging als de aanleg. Het wegennet strekte zich wijd en zijd uit more than alle provincies van het rijk. In excess of deze wegen marcheerden de legioenen naar overal waar een crisis was. De wegen dienden ook voor de ontwikkeling van de handel, maar hun primaire functie bleef altijd het in stand houden van de keizerlijke heerschappij.

Op het hoogtepunt van de Romeinse macht was de handel above land verbonden met de culturen van Europa, Noord-Afrika, Klein-Azië en zelfs China en India. Maar het transportsysteem was afhankelijk van het Romeinse, Chinese en Mauritaanse rijk. Toen deze grootmachten instortten, werden de handelsroutes manieren van invasie voor buitenlandse vijandige legers. Bijna overal raakte het wegennet eeuwenlang in verval. Het vrachtvervoer werd vervangen door troepen lastdieren die more than die oude wegen konden reizen en die voldoende waren om de kleinere stroom goederen te vervoeren. Het zou tot de twaalfde eeuw duren voordat de situatie verbeterde.

Bron: Chris Bouter